Ayoko na talagang magpatuloy sa CVG. Hindi naman sa fault iyon ng company. Mababait naman ang mga tao, understanding pa. Iyon nga lang, depressed na depressed ako every day na pagpasok ko. Papunta pa lang sa work naiiyak na ako. Pagkatapos ng work naiiyak ako pauwi.
The last straw came nang matanggap ko ang schedule ko ngayong linggo. Two o'clock AM, as in madaling araw, eh Batangas pa kaya ako manggagaling. 2am to eleven pm bandang tanghali, paano ko mama-manage 'yun? Ayaw ko namang araw-araw last trip (mga ten thirty pm ang alis) ang sasakyan ko, ano. The only way ay kung aalis ako sa amin mga bandang 7pm. Darating ako sa office mga 9:30 pm. Tapos DOON AKO MATUTULOG hanggang bandang one am. Pag natapos ang shift ko eleven pm, considering na laging traffic sa Alabang eh masuwerte na ako na makarating sa Batangas ng 2pm. Then matutulog ako maybe 3 hours, wake up 5 pm, tapos alis na naman ng 7pm for my next shift.
Pusang gala.
Ito na ang magiging ikatlong araw ko na AWOL sa office. I should have reported for work with my brand-new super-convenient sched last Tuesday 2am, but I missed the last trip ang got stranded in Batangas Pier with a bunch of other hapless passengers and a bunch of drunks just across the street. Luckily I managed to get a ride home from a passing jeepney around midnight, or else I would have spent the better part of the night there, by the sea. And it was raining.
Na-trauma na ako since that night. Parang ayaw ko nang lumabas pag gabi.
This job just isn't my cup of tea, I guess.
Oh, and I've just read our company handbook. If umabot sa apat na diretsong araw na hindi ako sumisipot, terminated na talaga ako. Ang ikinakatakot ko lang ay baka pag-bayarin ako ng bond. Of course, since I own practically nothing... ibenta ko na lang kaya isang kidney ko?
Needless to say, galit ang pamilya ko sa akin. Kasalanan ko rin naman. I suppose na selfish ako ay ayaw kong mag-sakripisyo mapag-aral lang ang kapatid ko at makatulong sa bayarin. Eh sa hindi ko na kaya eh. Eh sa ayaw ko na eh. May iba pa naman sigurong mapagkakakitaan ng pera na hindi mo na-fi-feel araw-araw na magpatiwakal.
The last straw came nang matanggap ko ang schedule ko ngayong linggo. Two o'clock AM, as in madaling araw, eh Batangas pa kaya ako manggagaling. 2am to eleven pm bandang tanghali, paano ko mama-manage 'yun? Ayaw ko namang araw-araw last trip (mga ten thirty pm ang alis) ang sasakyan ko, ano. The only way ay kung aalis ako sa amin mga bandang 7pm. Darating ako sa office mga 9:30 pm. Tapos DOON AKO MATUTULOG hanggang bandang one am. Pag natapos ang shift ko eleven pm, considering na laging traffic sa Alabang eh masuwerte na ako na makarating sa Batangas ng 2pm. Then matutulog ako maybe 3 hours, wake up 5 pm, tapos alis na naman ng 7pm for my next shift.
Pusang gala.
Ito na ang magiging ikatlong araw ko na AWOL sa office. I should have reported for work with my brand-new super-convenient sched last Tuesday 2am, but I missed the last trip ang got stranded in Batangas Pier with a bunch of other hapless passengers and a bunch of drunks just across the street. Luckily I managed to get a ride home from a passing jeepney around midnight, or else I would have spent the better part of the night there, by the sea. And it was raining.
Na-trauma na ako since that night. Parang ayaw ko nang lumabas pag gabi.
This job just isn't my cup of tea, I guess.
Oh, and I've just read our company handbook. If umabot sa apat na diretsong araw na hindi ako sumisipot, terminated na talaga ako. Ang ikinakatakot ko lang ay baka pag-bayarin ako ng bond. Of course, since I own practically nothing... ibenta ko na lang kaya isang kidney ko?
Needless to say, galit ang pamilya ko sa akin. Kasalanan ko rin naman. I suppose na selfish ako ay ayaw kong mag-sakripisyo mapag-aral lang ang kapatid ko at makatulong sa bayarin. Eh sa hindi ko na kaya eh. Eh sa ayaw ko na eh. May iba pa naman sigurong mapagkakakitaan ng pera na hindi mo na-fi-feel araw-araw na magpatiwakal.
1 comment | Leave a comment

,
, 
April showers bring May flowers...and what do May flowers bring? Exams and finals! For those of you who are on the same boat as I am, don't get too stressed ♥ Keep in mind to keep things in perspective and find ways of reducing stress if things seem to be getting on top of you.


